แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ขำขำ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ขำขำ แสดงบทความทั้งหมด

วันอังคารที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2553

ขำขัน :: เข้าห้องผิด




นายหงอกมีโอกาสจะได้ไปเที่ยวทัศนาจรต่างประเทศ
แต่ด้วยความที่รู้ภาษาอังกฤษงู ๆ ปลา ๆ จึงมาถามเพื่อนว่า

“เรื่องอะไรฉันก็ไม่วิตกจะกินจะนอนอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น
แต่เรื่องส้วมนี่ฉันกลัวจริง ๆ กลัวจะเข้าห้องผิด อายเขาตายห่ะ “

เพื่อนที่มีความรู้ภาษาอังกฤษชนิด เสน็ก ๆ ฟิช ๆ ก็บอกว่า ห้องสุขาชายเขาจะเขียนว่า MAN ของผู้หญิงเขาจะเขียนว่า WOMAN นายหงอกก็บอกว่าเผื่อจำไม่ได้ล่ะ

นายแมวเพื่อนผู้หวังดีก็บอกว่า

“ ก็จำไว้ซีผู้ชายตัวหนังสือมันสั้นกว่า ห้องผู้หญิงมันยาวกว่า “

นายหงอกก็จำไว้ให้ขึ้นใจ เมื่อกลับจากทัศนาจรแล้วก็มาต่อว่านายแมวว่า

“ฉันก็เข้าห้องสุขาที่มันเขียนสั้น ๆ แล้วนี่หว่า พอออกมาผู้หญิงมองกันใหญ่เลย “

“แกเข้าห้องที่เขาเขียนว่ายังไง ใช่ภาษาอังกฤษหรือเปล่า “

นายหงอกก็บอกว่า

“ห้องหนึ่งมันเขียนยาวเฟื้อย ฉันก็เข้าห้องที่เขียนสั้นน่ะซี ไอ้เราก็สงสัยว่าทำไมมันไม่มีที่ฉี่ “

นายแมวสงสัย

“ จำได้ไหมห้องที่แกเข้ามันเขียนว่ายังไง “

“ จำได้ซีมันสั้นนิดเดียว มีตัวแอล เอ ดี วาย

วันอังคารที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2552

ขำขัน::หูแนบดิน ได้ยินทั่วหล้า





คาวบอยสองคนไปเจออินเดียนแดงคนหนึ่ง
กำลังนอนเอาหูแนบพื้น คาวบอยคนหนึ่งก็กล่าวกับเพื่อน:
”นายเห็นอินเดียนแดงคนนั้นมั้ย ?”

คาวบอยอีกคน : “เห็นสิ... มีอะไรเหรอ ?”

ชายคนแรก : “ดูสิ...เขาฟังเสียงจากพื้นดิน เขาสามารถได้ยินเสียงต่าง ๆ เป็นระยะทางหลายไมล์ทุกทิศทุกทาง”

แล้วเจ้าอินเดียนแดงก็เงยหน้าขึ้น และกล่าว “รถม้า...ปิดประทุน ห่างออกไปสองไมล์ มีม้าเทียมสองตัว ตัวหนึ่งสีน้ำตาล อีกตัวหนึ่งสีขาว มีผู้ชาย ผู้หญิง เด็กและข้าวของสัมภาระต่าง ๆ”

คาวบอย : “เหลือเชื่อจริงๆ !..เจ้าอินเดียนแดงคนนี้ มันสามารถรู้ได้ว่า พวกเขาอยู่ไกลแค่ไหน มีม้ากี่ตัว, สีอะไรบ้าง มีใครและอะไรบ้างอยู่ในรถ ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ”

อินเดียนแดงคนนั้น ผงกหัวขึ้น แล้วพูดต่อ :”มันวิ่งทับหัวฉัน เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนนี้..โอย !ๆๆ”

วันศุกร์ที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

ขำขัน::อธิบายไม่ได้

ชายคนหนึ่งนั่งหน้าเศร้าอยู่ในบาร์ พอดีมีคนรู้จักแวะเข้ามาเห็นจึงทักทายอย่าง
เป็น ห่วงว่า
"เฮ้ ทำไมมานั่งเหงาอยู่คนเดียวล่ะ มีเรื่องอะไรเหรอ"
ชาวนาส่ายหน้าแล้วตอบว่า
"บางครั้งบางเรื่องก้อไม่อาจอธิบายได้"
"มีเรื่องอะไรนักหนา เล่าให้ผมฟังสิ"
ชายมาใหม่ นั่งลงใกล้ๆ
"เมื่อเช้าผมนั่งรีดนมวัวอยู่ดีๆ พอนมวัวใกล้เต็มถัง ไม่รู้วัวมันเป็นอะไรขึ้นมา มันยกเท้าซ้ายเตะถังล้ม คว่ำหมด"
"เอ ฟังดูก้อไม่น่ามีอะไรมานี่นา"
"บางครั้งบางเรื่องก้อไม่อาจอธิบายได้" ชาวนาตอบ
"ถ้างั้น เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ"
"ผมก้อเลยมัดขาซ้ายมันไว้ กับเสาด้านซ้าย แล้วผมก้อรีดนมมันต่อ พอใกล้จะเต็มถัง มันก้อ ยกเท้าขวา เตะถังล้มลงอีก"
"อีกแล้วเรอะ" ชายที่ได้ฟังหัวเราะ
"แล้วคุณทำไงต่อล่ะ"
"บางครั้งบางเรื่องก้อไม่อาจอธิบายได้" ชาวนาตอบ ก่อนที่จะเล่าต่อ
"ผมก้อเลยมัดขาขวามันไว้กับเสาด้านขวา"
"แล้วหลังจากนั้นล่ะ"
"ผมก้อรีดนมมันต่อ พอใกล้เต็มถังอีก " มันก้อใช้หางปัดถังล้มลง"
"ฮืม..." ชายผู้นั้นพยักหน้า หงึกๆ
"บางครั้งบางเรื่องก้อไม่อาจอธิบายได้" ชาวนาบอกอีก
"แล้วคุณทำไงต่อล่ะ"

"ผมหาเชือกไม่ได้ เพราะใช้หมดไปแล้ว ผมก้อเลยถอดเข็มขัดออก
แล้วคล้องหางมันไว้กับคาน นาทีนั้นเอง
กางเกงผมก้อหลุดลงกองกับพื้น
แล้วเมียผมก้อเดินเข้ามาพอดี

คุณว่ามั๊ย บางครั้งบางเรื่อง ก้อไม่อาจอธิบายได้"